ΚΡΙΤΙΚΕΣ

Θεατρικών Παραστάσεων

Αρχική / ΚΡΙΤΙΚΕΣ

 

Κριτικές

… ο «Εθνικός Ελληνορώσων» του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου ξεδιπλώνει μπροστά μας τις ιστορίες μιας «παλιοπαρέας» και με το σπιντάτο ρυθμό και τις συνεχείς ανατροπές του θα μπορούσε να αποτελεί σενάριο ανεξάρτητης αμερικάνικης παραγωγής (Από Μηχανής Θέατρο)

“Αθηνόραμα”

….έτσι όπως έχουν βγάλει τα καθώς πρέπει ρούχα τους κι έχουν βάλει τις φόρμες τους (με απόλυτα φυσικό τρόπο, μπροστά μας, επί σκηνής), έτσι βγαίνουν  και τα μύχια της ψυχής τους στη φόρα.

Ναι, αυτό ήταν ένα πολύ σύγχρονο και δυνατό νεοελληνικό κείμενο, που αφορά τη σημερινή κοινωνία, και μια ολοκληρωμένη παράσταση. Είναι κλισέ το «μην τη χάσετε». Όπως και να έχει, προσπαθήστε όσο είναι δυνατόν να τη δείτε.

Ολγα Σελλα / Artplay.Gr

…είναι ένα από τα ωραιότερα έργα που έχουν γραφτεί για τη μνήμη και τις αναμνήσεις.

Ο λόγος για το έργο «Εθνικός Ελληνορώσων» του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, μια σύγχρονη κωμωδία που εστιάζει στην ανάμνηση της παιδικής ηλικίας και σε όλα τα μετέπειτα γεγονότα της ζωής που καθορίζονται από αυτήν. Ένα καλογραμμένο νεοελληνικό κείμενο με καθαρή ματιά, μαύρο χιούμορ, και γρήγορους ρυθμούς.

Παραπολιτικά

Αληθινό θέατρο, με ερμηνείες φανερές και υπόγειες, με πρόσωπα, άτομα και σύνολα, με κοινωνικά στερεότυπα και εθνικές ανατροπές. Οπως και να το δεις, ο «Εθνικός Ελληνορώσων» διεκδικεί από τώρα θέση στη γενεαλογία του θεάτρου μας.

Γρηγόρης Ιωαννίδης / Η Εφημεριδα των Συντακτών

Ένα θεατρικό έργο που μιλά για τις σχέσεις των ανθρώπων. Για τα μυστικά που κρατάμε για εμάς. Για μυστικά και τις συμφωνίες μεταξύ φίλων. Ένα θεατρικό έργο που κάνει τον θεατή να κοιτάξει πιο καθαρά τη σχέση του με τους φίλους του. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο «Εθνικός Eλληνορώσων» αντιπροσωπεύει ένα μέρος της κοινωνίας που ζούμε. Όλοι θεωρούμε ότι έχουμε φίλους που γνωρίζουν τα πάντα για μας. Γνωρίζουν την αλήθεια μας. Ενώ στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν τίποτα για εμάς. Η παράσταση θα μας κάνει να πιστέψουμε ακόμα περισσότερο στις αληθινές φιλίες και να διώξουμε μακριά τις κάλπικες.
Ο «Εθνικός Ελληνορώσων» είναι μια ξεχωριστή παράσταση. Είναι μια παράσταση με ρυθμό. Δε χρειάζεται υπερβολικά σκηνικά ούτε υπερβολικές ερμηνείες παρά μόνο ένα απλό και πρωτότυπο σκηνικό με τις αληθινές ερμηνείες των ηθοποιών. Οι έξι αξιόλογοι ηθοποιοί (Στάθης Σταμουλακάτος, Μάκης Παπαδημητράτος, Θάνος Αλεξίου, Κώστας Φυτίλης, Στέλιος Δημόπουλος, Αντώνης Τσιοτσιόπουλος) παίζουν με την ψυχή τους. Βλέπεις το πάθος, το ταλέντο τους, τη ψυχή τους και την δουλειά που έχουν κάνει να ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια των θεατών. Καταλαβαίνεις αμέσως ότι δεν έχεις να κάνεις με μια ακόμη παράσταση που μιλά για την φιλία, το μπούλινγκ, τα μυστικά αλλά με μια παράσταση που επικεντρώνεται όσο καμία άλλη στο αληθινό πρόβλημα. Η κίνηση των ηθοποιών, όπως και η σκηνοθεσία είναι πολύ τόσο μελετημένες ώστε τίποτα να μη φαίνεται ότι δεν έχει σχέση με τη σκηνή που διαδραματίζεται.

(Χριστίνα Γεωργιάδη 30/04/18 – https://www.maxmag.gr/theatro/kritikes-theatrikon-parastaseon/ethnikos-ellinoroson-sto-apo-michanis-theatro/)

 

Μια κωμωδία λίγο πικρή, λίγο γλυκιά, πασπαλισμένη με λίγο έγκλημα έκανε πρεμιέρα χθες απόγευμα.
Η σύγχρονη ελληνική κοινωνία αναδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σας με τελική αποδοχή…
Γιατί όλα κάτι μας θυμίζουν…

(Alexia Vlara 23/04/18 – https://theatromusicbooks.blogspot.com/2018/04/blog-post_6.html)

 

Σπάνια ένα τόσο καλό νεοελληνικό έργο ευτυχεί σ’ ένα θέατρο συνερμηνείας και συνευθύνης.
Πώς ένα χαλαρό «μπασκετάκι» μεταξύ παιδικών φίλων καταλήγει σε ανθρωποφαγία; Μπορεί ένα έγκλημα να παραγραφεί εξίσου από το νόμο κι από τη συνείδηση όσων το διέπραξαν; Ο χρόνος γιατρεύει όλες τις πληγές; Τελικά, πώς κρίνεται κανείς «ηθικός» και πώς «ανήθικος»;
Αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που θέτει, με ιδιοφυές τρόπο, το νέο έργο του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου , «Εθνικός Ελληνορώσων», όπου μέσα από το μαύρο χιούμορ και την ιδιοφυή πλοκή του, ο συγγραφέας χωρίς να κουνάει το δάκτυλο προβληματίζει ουσιαστικά με ένα σύγχρονο κείμενο – καθρέφτη της σημερινής Ελλάδας.
Από τα πρώτα λεπτά η παράσταση, που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Παλούμπης, καταφέρνει να κερδίσει το μεγάλο στοίχημα με την πλατεία κι, όπως ένας πετυχημένος αγώνας μπάσκετ, παρακολουθείται από το κοινό με αμείωτο ενδιαφέρον.
Βασισμένος στον ρεαλισμό κι ακολουθώντας το «εδώ και τώρα» του κειμένου, στο οποίο υπογράφει και τη δραματουργία, ο σκηνοθέτης οδηγεί εντεχνιέντως τους έξι ηθοποιούς σε ένα φυσικό αποτέλεσμα, όπου υπάρχουν στιγμές, που δεν θα ήταν υπερβολή να πω, πως καθηλώνει.
Η ομάδα, η οποία κυριολεκτικά και μεταφορικά «ιδρώνει τη φανέλα», έχει μια ζηλευτή σκηνική επικοινωνία βάζοντας απανωτά τρίποντα με τις ερμηνείες των ηθοποιών – παικτών της, χαρίζοντας ένα θέατρο συνερμηνείας και συνευθύνης.

(Γιώτα Δημητριάδη 23/04/18 – http://www.texnes-plus.gr/index.php/theatro/eida/item/2772-eida-ton-ethniko-ellinoroson-se-skinothesia-giorgou-paloympi)

 

Πήγαμε στο θέατρο Από Μηχανής να δούμε την παράσταση, με τις καλύτερες των προθέσεων αφού σκηνοθετούσε ο Γιώργος Παλούμπης (που μας έχει εντυπωσιάσει με τις δουλειές του στο παρελθόν). Θεωρούσαμε ότι θα δούμε μια κωμωδία και η αλήθεια είναι ότι είδαμε μια εξαιρετική κωμωδία! Αλλά όχι μόνο… η παράσταση συνδύαζε με αριστοτεχνικό τρόπο τα κωμικά στοιχεία, με στοιχεία δράσης, δράματος, μυστηρίου και ανατροπών. Πρώτη φορά φεύγουμε από κωμική παράσταση, έχοντας χορτάσει γέλιο, αλλά ταυτόχρονα και γεμάτοι με… προβληματισμό και σκέψεις. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση για μια κλασική ανάλαφρη κωμωδία… Θα γελάσετε με την καρδιά σας, αλλά και θα προβληματιστείτε…

(https://theatrinos.gr/parousiaseis/ethnikos-ellinoroson-apo-mixanis-review)

 

Οι ηθοποιοί ήταν απλώς καταπληκτικοί. Αν και παρακολούθησα την πρεμιέρα της παράστασης, ήταν όλοι τους πολύ δεμένοι μεταξύ τους και αυτό φάνηκε στον ειρμό της παράστασης, καθώς όλα λειτούργησαν ρολόι χωρίς καθόλου αμήχανες στιγμές. Το κείμενο σε παρέσερνε μαζί του από τις άκρως κωμικές σκηνές, στην οργή, στη θλίψη και πάλι από την αρχή. Δε σε άφηνε ούτε λεπτό να βαρεθείς και να κουραστείς γιατί ποτέ δεν ήσουν σίγουρος για το τι θα έβλεπες μετά. Οι φωτισμοί, καθώς και η μουσική, ήταν πολύ απλοί και πλαισίωναν όμορφα ό,τι συνέβαινε πάνω στη σκηνή χωρίς να σου αποσπούν το βλέμμα από το κύριο γεγονός.
«Εθνικός Ελληνορώσων»… Είναι μία από τις παραστάσεις που δεν πρέπει να χάσει κανείς. Έχει να δώσει πολλά σε όποιον τη δει, στον καθένα διαφορετικά. Γι’ αυτό λοιπόν, σπεύσατε!

(Σοφία Κοτσαλάρα – 24/04/18 – https://www.noizy.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7539:antapokrisi-ethnikos-ellinoroson )

 

Είναι συγκινητικό το πώς ένα τόσο μπρουτάλ νεοελληνικό έργο, όπως ο «Εθνικός Ελληνορώσων» του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου, καταφέρνει τελικά να ψυχογραφήσει βαθιά τον σύγχρονο – όχι μόνο άνδρα- αλλά κι Ελληνα γενικότερα, φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τον εαυτό του και με τη ζωή του ολόκληρη. Κι αυτό μέσω ενός πρίσματος που εκ πρώτης όψεως μοιάζει με μία απλή μαύρη κωμωδία που βγάζει πολύ γέλιο και σε επίπεδο καταστάσεων και σε επίπεδο ατάκας. Την ίδια στιγμή, το έργο είναι βαθιά ρεαλιστικό. Όχι μόνο σαν κείμενο αυτό καθεαυτό, αλλά και σαν σκηνοθετική αντιμετώπιση.
Ο Γιώργος Παλούμπης ακολουθώντας τη συνταγή του πρόσφατου εξαιρετικού «Χαρτοπόλεμου»ακολουθεί τους ήρωές του στις ανάσες τους. Τους βουτά κυριολεκτικά μέσα στη σύγχρονη πραγματικότητα και τους βάζει να διαντιδρούν σε χρόνους πραγματικούς. Σαν να είναι αυτοί οι ίδιοι, σαν να μην υποδύονται κάποιους άλλους, παρά τους εαυτούς τους.
Τις εντυπώσεις κλέβει ο εκρηκτικός Στάθης Σταμουλακάτος που, ως νονός της νύχτας, ναι μεν στις στιγμές του ασυγκράτητου θυμού του «θυμίζει» κάτι από το «Στέλλα Κοιμήσου», όμως «προχωρεί» υποκριτικά κι ένα βήμα παραπέρα, καθώς διαποτίζει την ερμηνεία του με άκρατο χιούμορ και βαθιά ανθρωπιά παράλληλα. Ο Αντώνης Τσιοτσιόπουλος στο ρόλο του δικηγόρου δίνει μία επίσης πολύ δυναμική ερμηνεία και καταφέρνει να ακολουθήσει τον ήρωά του σ΄όλες τις ψυχικές του μεταπτώσεις. Ο Θάνος Αλεξίου στο ρόλο του πιο «εύθραυστου» κτηνίατρου είναι πιο ήρεμος και -ίσως- πιο αναμενόμενος, έχει ωστόσο κάποιες πολύ δυνατές σκηνές ειρωνείας που αποσπούν το γέλιο του θεατή. Ο Κώστας Φυτίλης έδωσε μία ισορροπημένα ευαίσθητη ερμηνεία, ενώ ο Μάκης Παπαδημητράτος και ο Στέλιος Δημόπουλος καταφέρνουν να κινηθούν με μεγάλη υποκριτική άνεση στις μεταπτώσεις των ρόλων τους, χωρίς ωστόσο να επιτυγχάνουν την υπέρβαση.

(Γεωργία Οικονόμου 16/05/18 – http://tospirto.net/theater/ive_seen/33439)

Η «Προσωπική Συμφωνία» (Taking sides) του Ρόναλντ Χάργουντ στο Από Μηχανής Θέατρο

Στο Από Μηχανής Θέατρο θα παρουσιαστεί από την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2018 και κάθε Τετάρτη στις 18:00, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 18:00 μια μεγάλη σύμπραξη πρωταγωνιστών όλων των γενεών, Νικήτας Τσακίρογλου, Χρήστος Βαλαβανίδης και Αλέξανδρος Μπουρδούμης, με το βραβευμένο έργο «Προσωπική Συμφωνία» (Taking sides) του Ρόναλντ Χάργουντ σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά.
Στη ναζιστική Γερμανία, ο Βίλχελμ Φουρτβένγλερ θεωρείται ο σημαντικότερος διευθυντής Ορχήστρας γι’ αυτό και χαίρει της εύνοιας του Αδόλφου Χίτλερ. Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, στο κατεχόμενο Βερολίνο, ο Φουρτβένγκλερ θα κατηγορηθεί για τη σχέση του με το ναζιστικό καθεστώς και θα υποβληθεί σε ανάκριση από τους Αμερικανούς. Την ανάκριση του μαέστρου αναλαμβάνει ο ταγματάρχης Άρνολντ, ο οποίος δείχνει αποφασισμένος να αποδείξει πως ο μουσικός υπήρξε στέλεχος των ναζί κι εκμεταλλεύτηκε τα προνόμια που του προσέφερε το Κόμμα. Τα αποδεικτικά στοιχεία είναι μηδαμινά μόλο ταύτα, τα επιχειρήματα του Φουρτβένγκλερ σχετικά με τη «διατήρηση της γερμανικής μουσικής παράδοσης και των υψηλών αξιών», συγκρούονται με τις ανεξίτηλες μνήμες του Ταγματάρχη από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τους αμέτρητους νεκρούς. O μάρτυρας που θα αλλάξει την τροπή της ανάκρισης είναι ο Ρόντε, δεύτερο βιολί της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, ο οποίος με αντάλλαγμα την προσωπική του απαλλαγή, προδίδει κρυφές πτυχές του μαέστρου.

***

«Στα ερείπια τοποθετηθεί ο Χάργουντ τη δράση της Προσωπικής Συμφωνίας, το ιδανικό σκηνικό ενός πολέμου που μόλις έχει τελειώσει. Ή μάλλον δεν έχει τελειώσει. Διότι ακόμη κι αν έχει υπάρξει κατάπαυση του πυρός, τα πρόσωπα του έργου κουβαλάνε την οδύνη και τις μνήμες αυτού του πολέμου.
Στον πόλεμο δεν υπάρχουν καθαροί νικητές. Πρόκειται για μια συνθήκη ακραία, ολοκληρωτική, βάναυση. Όλοι κάτι χάνουν. Σε τέτοιες συνθήκες οι συμπεριφορές είναι αποκαλυπτικές. Κι εκεί ακριβώς συναντιέμαι με αυτό το σπουδαίο έργο, όχι μόνο σε μια προσπάθεια να αποτυπώσω σκηνικά μία από τις χειρότερες σελίδες της ανθρώπινης Ιστορίας αλλά να αναζητήσω αντιστοιχίες σε ένα σήμερα που αν και με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, έχει επίσης ακραίες εκδοχές». Δημήτρης Μυλωνάς

Στο «Προσωπική Συμφωνία» η δράση συμβαίνει σε ένα τοπίο από ερείπια. Διόλου τυχαία. Γιατί εκτός από τα ορατά ερείπια του πολέμου, των βομβαρδισμών, υπάρχουν κι εκείνα τα βαθιά ριζωμένα στις ψυχές των ανθρώπων, αποτέλεσμα ενός άλλου «πολέμου» εσωτερικού, υπαρξιακού. Τα πρόσωπα στέκονται στα ορατά ερείπια για να μιλήσουν τη δική τους ιστορία, ιστορία – ψηφιδωτό της «μεγάλης» Ιστορίας, σε μια προσπάθεια να διαχειριστούν και να επουλώσουν τις ψυχικές τους πληγές. Αυτές οι «μικρές» ιστορίες είναι που θα φωτίσουν στα μάτια μας τη «μεγάλη» Ιστορία για να μας επιτρέψουν τελικά και τη δική μας προσωπική εμπλοκή σε γεγονότα του παρελθόντος τα οποία αν και με διαφορετικά χαρακτηριστικά, φωτίζουν πρακτικές του μέλλοντος.
Το «Προσωπική Συμφωνία» του Ρόναλντ Χάργουντ (συγγραφέα του επίσης βραβευμένου έργου The dresser), γράφτηκε το 1995 και βασίζεται σε πραγματικά ημερολόγια του σπουδαίου μαέστρου Βίλχελμ Φουρτβένγλερ, τα οποία κρατούσε κατά τη διάρκεια της ανάκρισής του. Πρεμιέρα του έργου έγινε στην Αγγλία, στο Minerva Theatre του Τσίτσεστερ σε σκηνοθεσία Χάρολντ Πίντερ. Για την ερμηνεία του μαέστρου ο Ντάνιελ Μάσεϊ απέσπασε το βραβείο Laurence Olivier Award for Best Actor ενώ το έργο τιμήθηκε με το βραβείο Laurence Olivier Award for Best New Play. Το 2001 μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη σε διασκευή του ίδιου του συγγραφέα, σκηνοθεσία του Ούγγρου Ίστβαν Σάμπο και με τον Χάρβεϊ Καϊτέλ στο ρόλο του ανακριτή Άρνολντ

Μάτια παντού – αναζητώντας τ’ αγαπημένα μάτια… στο Μεταξουργείο

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Αλέξανδρος Λυκούρας, μετά τα Γραπτά Ίχνη που παίχτηκαν το 2015, στο Χώρο Τέχνης 14η Μέρα και στο Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς, παρουσιάζει από τις 27 Οκτωβρίου 2018 και κάθε Σάββατο και Κυριακή στις 18:00, στο Από Μηχανής Θέατρο το έργο Μάτια παντού – αναζητώντας τ’ αγαπημένα μάτια.

Το έργο είναι ένας μονόλογος με θέμα τον έρωτα, μια μοναχική σκηνική αναζήτηση για την ανάγκη μας να βρούμε δύο αγαπημένα μάτια και να συνδεθούμε μαζί τους σε μια κοινή πορεία.

Ένας ηθοποιός στήνει στη σκηνή του θεάτρου πόλεις, πραγματικές, φανταστικές και αναρωτιέται: Τι συμβαίνει όταν δύο ζευγάρια μάτια συναντιούνται σε μια πλατεία; Σ’ ένα στενό λιθόστρωτο δρομάκι; Άλλοτε με τη σκωπτική ματιά ενός κομπέρ, άλλοτε με την τεκμηριωμένη ματιά ενός ιστορικού-αφηγητή κι άλλοτε με την άμεση ματιά μιας προσωπικής εμπειρίας, ο ηθοποιός προσπαθεί να εντοπίσει τον έρωτα που όλο τον αγγίζουμε κι όλο μας ξεφεύγει…

Το έργο εστιάζει στα μάτια και στην αίσθηση της όρασης. Οι εικόνες που βλέπουν τα μάτια, οι εκφράσεις που παίρνουν και κάθε άλλο σχετικό στοιχείο επιστρατεύεται για να αφηγηθεί ιστορίες, να τονίσει συναισθηματικές εξάρσεις και να αναδείξει τα μάτια ως τον πιο ειλικρινή εκφραστή του έρωτα.

Το κείμενο εμπνέεται από ένα ποίημα του σατιρικού ποιητή Γεωργίου Μολφέτα (1871–1916), που δημοσιεύτηκε σε φύλλο της σατιρικής εφημερίδας Ζιζάνιο, που εξέδιδε ο ποιητής στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς από τα τέλη του 19ου αιώνα έως τις αρχές του 20ου. Στο κείμενο επίσης υπάρχουν στοιχεία από τη ζωή του Αλέξανδρου Σολομού (περ. 1803–1885). Ο Αλέξανδρος Σολομός δημιούργησε το ομώνυμο θέατρο που λειτούργησε στο Αργοστόλι από το 1837 έως το 1858 και ήταν προπάππος του σκηνοθέτη Αλέξη Σολομού (1918–2012).

Το έργο Μάτια παντού, αναζητώντας τ’ αγαπημένα μάτια, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το Μάιο του 2017 στο Δημοτικό Θέατρο Αργοστολίου «ο Κέφαλος».

Συντελεστές

Κείμενο, σκηνοθεσία, ερμηνεία: Αλέξανδρος Λυκούρας
Δραματουργία: Παναγιώτα Κωνσταντινάκου
Βοηθοί σκηνοθέτη: Κανελλίνα Μενούτη, Ισμήνη Κωνσταντινοπούλου

Σκηνικά: Άννα Μαγουλιώτη
Κοστούμια: Μυρτώ Σαρμά
Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη
Μουσική: Δημήτρης Σμαΐλης
Φωτισμοί: Γιώργος Αγιαννίτης
Φωτογραφίες: Κέλλυ Φίλιου
https://www.catisart.gr

«Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς». Ανατροπές, εύθραυστες ισορροπίες και δυναμικές κόντρες

Στην πρώτη τους σκηνοθετική προσπάθεια η Ζαχαρούλα Χρόνη και η Κωνσταντίνα Καλλιβωκά – γνήσια τέκνα της σχολής Σταυράκου – βασίζονται σε ένα από τα σημαντικότερα έργα όλων των εποχών, το Γυάλινο Κόσμο του Τένεσι Ουίλιαμς και δημιουργούν την παράσταση «Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς».

Μέσα από το δικό τους κείμενο, προκύπτει μία καινούργια ιστορία και εν τέλει μία νέα οπτική για το μοντέλο της εύθραυστης, δυσλειτουργικής οικογένειας.

Ψυχικός εγκλεισμός, ελευθερία, απώλεια και η πραγματική έννοια της αγάπης και του σεβασμού.
Τελικά οι σχέσεις των μελών αυτής της οικογένειας τους χαρίζουν την πολυπόθητη ασφάλεια ή τους καθιστούν ανήμπορους και φιμωμένους;

Στην παράσταση βλέπουμε δύο ηθοποιούς, σε τέσσερις ρόλους: Ο Παναγιώτης Μπουγιούρης και η Ηρώ Πεκτέση αποδέχονται το στοίχημα των σκηνοθετών να στήσουν και να υποδυθούν παραπάνω από έναν χαρακτήρες ο καθένας, καθιστώντας ένα ήδη ανατρεπτικό έργο, ακόμα πιο ενδιαφέρον τεχνικά.

 

***

 

Ο Φίλιππος αγωνίζεται να σπάσει τους οικογενειακούς δεσμούς και να φύγει μακριά από το σπίτι-κελί στο οποίο μεγάλωσε, όπου η κόντρα με τον πατέρα του είναι συνεχής. Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου, αυστηρή και επιβλητική φιγούρα, τείνει να ελέγχει τις ζωές των παιδιών του, ενώ είναι υπερπροστατευτικός με την κόρη του.

Η Νεφέλη έχει μια σπάνια ασθένεια που κάνει τα κόκαλά της να σπάνε με το παραμικρό, γεγονός που προήλθε από την εγκατάλειψη της μητέρας της και που καθιστά τον πατέρα της μοναδικό στήριγμα.
Όταν εμφανίζεται στη ζωή τους ο Γιώργος, οι ισορροπίες μεταξύ των τριών αλλάζουν. Ο έρωτάς του με τη Νεφέλη και ο τρόπος που θα τον διαχειριστεί ο πατέρας της, κάνει το σπίτι όλο και πιο εύθραυστο.

 

***

«Το σύνδρομο της άδειας φωλιάς»

Κείμενο, Σκηνοθεσία: Ζαχαρούλα Χρόνη, Κωνσταντίνα Καλλιβωκά
Κίνηση – Χορογραφία: Ελεάνα Νικολοπούλου
Σχεδιασμός φώτων: Μαρία Κούτσου
Πρωτότυπη μουσική: Βασίλης Λάμπρου
Ηθοποιοί: Παναγιώτης Μπουγιούρης, Ηρώ Πεκτέση

***

https://www.catisart.gr

Αυτό το πυκνό αλλά γεμάτο χιούμορ κείμενο του Βρετανού συγγραφέα, ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθέτησε με ευφυΐα, έντονο ρυθμό (καταιγιστικό σχεδόν), με απλά αλλά έξυπνα ευρήματα, έχοντας στη διάθεσή του εξαιρετικούς ηθοποιούς…Στην παράσταση του «Επί Κολωνώ» ο θεατής θα γελάσει πολύ, θα απολαύσει τις ερμηνείες των ηθοποιών και θα σκεφτεί σοβαρά, στο τέλος της παράστασης, τα πολλά που θίγει ο Βρετανός συγγραφέας: τον σαρκασμό των ιερών και των οσίων (όπως είναι ο Αμλετ για τους Αγγλοσάξονες) και μέσω αυτού του σαρκασμού τη διαδρομή προς την αυτογνωσία και τα διαρκή ερωτήματα για τη γνώση. Και σαρκάζοντας τα καθ’ ημάς, ο Δημήτρης Μυλωνάς έβαλε μια απολαυστική σκηνή που παραπέμπει στην ευφορία του νεοελληνικού σκυλάδικου. Ενα απαιτητικό κείμενο, που παρουσιάστηκε το 1966 στο Φεστιβάλ του Εδιμβούργου, για όσους αγαπούν το θέατρο που δεν είναι μόνο διασκέδαση, αλλά προβληματισμός και ψυχαγωγία μαζί.

Όλγα Σελλά, Καθημερινή, 20/1/15

 

Η συγγραφική διάνοια του Τομ Στόπαρντ συναντά τη θεατρική αντίληψη και ματιά του Δημήτρη Μυλωνά που κανάκεψε το έργο και ανέδειξε τους χυμούς του επιλέγοντας κατ’ αρχάς έναν θίασο αξιώσεων και δυνατών πρωταγωνιστών…Κανείς δεν γλιτώνει από τη σαρκαστική σχολιογραφία του Μυλωνά, ούτε οι μεγαλορρήμονες ηθοποιοί, ούτε οι υπερβάλλοντες σκηνοθέτες…Ρυθμοί καταιγιστικοί, παραληρηματική γλώσσα και ερεθιστικοί διάλογοι, καθιστούν απολαυστική αυτήν την ανελέητη παρωδία για τις καταπιεσμένες επιθυμίες των «δεύτερων» που θέλουν να πάρουν για λίγο κεφάλι από τους «πρώτους.

Μάνια Ζούση, Η Αυγή της Κυριακής, 27/1/15

 

Ο Δημήτρης Μυλωνάς κάθησε στην καρέκλα του σκηνοθέτη και έστησε μια παράσταση με έξυπνο και εκλεπτυσμένο χιούμορ, γοργό ρυθμό και έντονες ερμηνείες. Διατηρεί το φλέγμα και τη φρεσκάδα του κειμένου και προσθέτει πινελιές σαρκασμού και αυτοειρωνείας στην παράσταση, πάντα όμως με γνώμονα, όχι το στείρο χάχανο, ή το γέλιο, αλλά στοχεύοντας βαθύτερα και ωθώντας το θεατή να συμμετάσχει με μια διάθεση αυτοσαρκασμού και αυτοκριτικής στο θεατρικό παιχνίδι, ώστε να μη μείνει στο ψυχαγωγικό κομμάτι της παράστασης, αλλά να προχωρήσει τουλάχιστον και σε ένα δεύτερο επίπεδο, αυτό του προβληματισμού και ίσως της προσωπικής αναζήτησης. Ο ρυθμός της παράστασης είναι έντονος και ενίοτε καταιγιστικός, απαιτώντας την προσήλωση του θεατή στα επί σκηνής τεκταινόμενα, σε υψηλότατο βαθμό.

Γιώργος Χριστόπουλος, mindradio.gr, 2/2/15

 

Η σκηνοθεσία είναι ευρηματική, με πολλές ανατροπές, καταιγιστικούς ρυθμούς κι άφθονο χιούμορ. Η παράσταση ξεκινάει από τον κήπο του «Επί Κολωνώ» όπου οι δύο πρωταγωνιστές παίζουν με ένα νόμισμα κορώνα-γράμματα και τους βγαίνει πάντα κορώνα. Μπαίνουν στο φουαγιέ κι από κει στη σκηνή για να συνεχίσουν εμμονικά το ίδιο παιχνίδι με το ίδιο αποτέλεσμα. Λίγο αργότερα ο θίασος θα ξεχυθεί στη σκηνή, τα ευφάνταστα κοστούμια και τα λιτά αλλά λειτουργικά σκηνικά θα πλαισιώσουν τις δράσεις οι οποίες εναλλάσσονται σε γοργούς ρυθμούς από έναν εξαιρετικό θίασο ηθοποιών…Μια παράσταση που αξίζει να δείτε και όχι μόνον για να γελάσετε.

Μαρία Κυριάκη, episkhnhs.gr, 12/2/15

 

H παράσταση θα σας γεμίσει σκέψεις, ερωτηματικά, και διάθεση για πολύ συζήτηση. Πολύ περισσότερο που η παράσταση είναι άψογη και όλοι οι συντελεστές εξαιρετικοί. Αρχίζοντας από τον σκηνοθέτη, τον Δημήτρη Μυλωνά, που διασκεύασε το έργο με τόσο μεγάλη μαεστρία που σας λέω το εξής: έχω δει τη μεταφορά του ίδιου του Τομ Στόπαρντ για τον κινηματογράφο με τους Tim Roth ως Γκίλντενστερν και τον Gary Oldman ως Ρόζενκραντζ. Ε, λοιπόν η μεταφορά του Δημήτρη Μυλωνά είναι σκάλες ανώτερη! Σε αυτά προσθέστε τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, ο ένας καλύτερος από τον άλλο, και θα καταλάβετε ότι πρέπει να πάτε να δείτε την παράσταση τρέχοντας.

Άγγελος Καλοδούκας, left.gr, 6/2/15

 

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά εγκαλεί και τις δύο διαστάσεις του, το εμβαπτίζει στη σκηνική μαγεία που παράγεται «με το τίποτα», ενθαρρύνει τον αυτοσχεδιασμό, αλλά δεν ξεχνά να τον δομήσει, εφαρμόζει έντεχνα το γκροτέσκο ύφος όσο και τη νεοελληνική μπαλαφάρα, του προσδίδει τον ιλιγγιώδη ρυθμό του παραλόγου, ενώ αξιοποιεί ευρηματικά τη σκηνογραφική «δεύτερη αυλαία» της Δήμητρας Λιάκουρα και τις ταιριαστές μουσικές του Παύλου Κατσιβέλη.

Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα, 12/3/15

 

Στην παράσταση που σκηνοθέτησε ο νεαρός -και ήδη δοκιμασμένος επιτυχώς στα περσινά «Γράμματα αγάπης στον Στάλιν» του Χουάν Μαγιόρκα- Δημήτρης Μυλωνάς επικρατεί το μπαρόκ παιγνιώδες που συχνά αγγίζει το γκροτέσκο…Παράσταση καλοδουλεμένη από το σύνολο των συντελεστών, ίσως υπερβάλλουσα στην μπαρόκ πληθωρικότητα και, γι’ αυτό, στη διάρκειά της που δεν αναιρεί όμως ουδόλως τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της.

Δημήτρης Τσατσούλης, imerodromos.gr, 29/3/15

 

Ο Στόπαρντ με κυνικό χιούμορ παίζοντας και ακροβατώντας σε τεντωμένο σχοινί, αναφέρεται στους κομπάρσους της ιστορίας, στα επιλεγμένα θύματα που η θεωρία άλλοτε τα θεωρεί λίπασμα της ιστορίας και άλλοτε λαγούς στο έλεος των λαγωνικών και όχι σπάνια βλακώδεις εθελοντές στην υπηρεσία εγκληματιών που υποδύονται τους σωτήρες. Αυτή η δοκιμασία είναι και μυητική, και τελετουργική , και απομυθοποίηση , και συνάμα μέθη της φαντασίας όταν γίνεται θέατρο. Ο σκηνοθέτης της παράστασης Δημήτρης Μυλωνάς έστησε μια ζοφερά ιλαρή παράσταση, μια κλοουνερί στα όρια του τραγικά γελοίου .

Κώστας Γεωργουσόπουλος, Τα Νέα, 30/3/15

 

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά (κίνηση- χορογραφία Θάλειας Δήτσα), στο «Θέατρο επί Κολωνώ», στην καλή μετάφραση του Ηλία Ακριβόπουλου (επιμέλεια, δραματουργική επεξεργασία Δημήτρη Μυλωνά και Άννας Ελεφάντη), πιάνει τον μέσα πυρήνα του έργου, δίνοντάς το ως τραγική, κυκλική και ατέρμονη, καρναβαλική φάρσα της Ιστορίας. Με τα ωραία, διαχρονικά σκηνικά – κοστούμια της Δήμητρας Λιάκουρα, τους σκιώδεις φωτισμούς της Χριστίνας Θανάσουλα, τις ευρηματικές μουσικές του Παύλου Κατσιβέλη. Οι ρυθμοί καλπάζουν, το ύφος είναι μιας γόνιμης, δημιουργικής α-πορίας. Με επεξεργασμένα κομεντιάνικα στοιχεία οι Γεράσιμος Γενατάς, Γιώργος Παπαπαύλου αναδεικνύουν ένα έξοχο, κατοπτρικό, σπαραξικάρδιο, τραγικωμικό υποκριτικό δίδυμο. Θοδωρής Σκυφτούλης, Άννα Ελεφάντη, Σπύρος Χατζηαγγελάκης φτιάχνουν έναν πολύχρωμο, ισοδύναμο, αναγεννησιακό, περιπλανώμενο θίασο, από τον οποίο δεν λείπει τίποτε. Μια πλούσια ως διάνοια και όψη, πολιτικά σκεπτόμενη διαδραστική παράσταση.

Λέανδρος Πολενάκης, Η Αυγή, 24/5/15

Ο Δημήτρης Μυλωνάς το σκηνοθετεί δίνοντας ορθά το βάρος στα υπερρεαλιστικά του στοιχεία και οι Μελέτης Ηλίας, Άννα Ελεφάντη, Στάθης Σταμουλακάτος ερμηνεύουν με θέρμη τον Μπουλγκάκωφ, τη σύζηγό του και τον Στάλιν. Η παράσταση έχει πολύ καλές προθέσεις και γοητευτική ατμόσφαιρά.

Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα, 20/3/14

 

Αποδίδεται ωραία στον στενό χώρο της Μαυρομιχάλη, με τη σφικτή σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά, και την κατάθεση τριών καλών ερμηνειών από τους ηθοποιούς. Ο Μελέτης Ηλίας δίνει το πρόσωπο του Μπουλγκάκοφ, εντός και εκτός των ορίων του. Ο δικός του συγγραφέας πιάνεται από τη γραφή σαν σανίδα σωτηρίας και σαν αυτοκαταστροφικό όπλο. Η Αννα Ελεφάντη δίνει στο βοηθητικό ρόλο της Μπουλγκάκοβα σάρκα και οστά, εκπροσωπεί τη γείωση της ιστορίας σε προσωπικό και σωματικό τραύμα. Και στην αντίθετη ακριβώς όχθη, ο Στάλιν του Στάθη Σταμουλακάτου δεν ανήκει βέβαια στην ιστορία, αλλά στην επινόησή της, στη φασματική, μισο-ονειρική και μισο-εφιαλτική, μετατόπισή της σε τόπο του δράματος.

Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα των Συντακτών, 10/3/14

 

Την Πέμπτη που μας πέρασε δόθηκε η πρεμιέρα του έργου «Γράμματα αγάπης στον Στάλιν» του Χουάν Μαγιόρκα, στη θαυμάσια μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ και σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά. Πρόκειται για μια εξαιρετική παράσταση, τόσο ως προς τη βαρύτητα του ίδιου του θεατρικού κειμένου, όσο και ως προς τη δημιουργική προσφορά όλων των συντελεστών της.

Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης, athina984.gr, 22/2/14

 

Ο νεαρός σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς στήνει μια εντατικών ρυθμών παράσταση στο υποτυπώδες αλλά γεμάτο βιβλία σκηνικό του Κωνσταντίνου Ζαμάνη με φωτισμούς της Μελίνας Μάσχα που συμβολικά λούζουν κυρίως τον χώρο της φαντασίωσης αλλά κρατούν υποφωτισμένη την πραγματικότητα με συνοδεία ηχητικές παρεμβάσεις του Λάμπρου Πηγούνη. Την ένταση της σκηνοθεσίας υπηρετεί καθοριστικά στον ρόλο του Μπουλγκάκοφ ένας εκπληκτικός ηθοποιός, ο Μελέτης Ηλίας.

Δημήτρης Τσατσούλης, Ελευθεροτυπία, 14/3/14

 

Μια παράσταση που είναι γεμάτη από ερωτήματα αλλά και γεμάτη λογοτεχνία, αφού ο Μπουλγκάκοφ και η Μπουλγκάκοβα πολύ συχνά, οι δυο τους, μιλούν για τους δρόμους της τέχνης. Φεύγοντας από το θέατρο είναι σίγουρο ότι θα θελήσετε να ξαναδιαβάσετε τα βιβλία του Μπουλγκάκοφ που κυκλοφορούν στα ελληνικά: «Ο μαιτρ και η Μαργαρίτα» (εκδ. Θεμέλιο) και «Τα μοιραία αυγά» (εκδ. Αρμός). Αξίζει τον κόπo.

Όλγα Σελλά, Η Καθημερινή, 22/02/14

Ξεκαρδιστική κωμωδία με φρενήρεις ρυθμούς, ίντριγκες, ενέργεια, ζωντάνια και ατελείωτες ανατροπές που προκαλούν αβίαστο γέλιο από έναν καλοκουρδισμένο θίασο που καταθέτει συνετά «υπερβολικές» ερμηνείες για το είδος του κειμένου που παρουσιάζεται. Η φάρσα έτσι όπως θα έπρεπε να είναι!

(Γιώργος Επιτροπάκης 8/12/17 – https://www.greekaffair.gr/kritiki-theatrou-idame-ton-rafti-kyrion-tou-georges-feydeau/)

 

Από τα πρώτα λεπτά της παράστασης μπορεί να διακρίνει κανείς πως η λέξη “Στατικότητα” δεν μπορεί να σταθεί σε αυτό το έργο. Κέφι, διάθεση, μπρίο στα ύψη και μια καλής πάστας χιούμορ το οποίο λείπει στις μέρες μας και το αναζητάμε συνεχώς ως καταλύτη στην ζωή μας

Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στον ρόλο του Ζεράρ Μουλινό μας εκπλήσσει για τα καλά και μας καλεί να τον ακολουθήσουμε πιστά σε όλες του τις προσωπικές “σκανταλιές”.

Η Μαρούσκα Παναγιωτοπούλου μας συστήνει έναν ρόλο “αποκάλυψη” για την ίδια, της πεθεράς του Ζεράρ Μουλινό,μιας εκκεντρικής και ευρηματικής παρουσίας η οποία σίγουρα θα σας ξαφνιάσει ΄

Η Ελένη Βαϊτσου μας παρουσιάζει μια ιδιαίτερη εικόνα στην θεατρική σκηνή, με την Ρόζα να αποτελεί σίγουρα μεγάλο ατού στην θεατρική της πορεία.

Η Άννα Ελεφαντή στον ρόλο της Σουζάν κοντρολάρει με απόλυτη μαεστρία την διακύμανση της ψυχολογίας της και καλείται να βρεθεί αντιμέτωπη με διαφορετικές και σπαρταριστές καταστάσεις που σίγουρα αφήνει σε καθεμία από αυτές το δικό της προσωπικό στίγμα.

Η Ελεάνα Στραβοδήμου από την άλλη ως απατημένη σύζυγος προσπαθεί να ξεφύγει από την όλη κατάσταση και να ισχυροποιήσει την θέση της σε ένα πεδίο που οι ζωές όλων αλλάζουν στο λεπτό.

Η Μαρία Χάνου κάνει αισθητή την παρουσία της από την πρώτη στιγμή και ξεκαθαρίζει εξαρχής τον τελικό της στόχο…

Ο Δημοσθένης Φίλιππας και ο Γιάννης Σαμψαλάκης κρατάνε με μεγάλη επιτυχία τα ηνία της επικείμενης ψυχολογικής φόρτισης που έπεται και σίγουρα ξεχωρίζουν για τις ατάκες-φωτιά οι οποίες δένουν απόλυτα σε έναν μαραθώνιο απόλυτης φαρσοκωμωδίας.

Τέλος ο Ευθύμης Μπαλαγιάννης στον ρόλο του δημιουργικού μπάτλερ, βρίσκεται πάντα σε ετοιμότητα και καταφέρνει να μετριάσει τα πράγματα, να αποκρύψει κακώς κείμενα αλλά και να μας χαρίσει αμέτρητες δόσεις αριστουργηματικού γέλιου.

(Πάνος Σταματόπουλος 8/12/17 – http://www.checkinart.gr/archives/10046)

 

Ένα έργο με όλα τα στοιχεία της φάρσας και της κωμωδίας καταστάσεων, που προσκαλεί σε ανάταση, σε γέλιο, σε χαλάρωση. Και αυτό γίνεται στην παράσταση που σκηνοθετεί ο Δημήτρης Μυλωνάς (ο οποίος υπογράφει και τη μετάφραση) με ένα λιτό σκηνικό που υπηρετεί τις ανάγκες της φάρσας και τις ανατροπές της, χάρη στην ερμηνεία του Αλέξανδρου Μπουρδούμη (Μουλινό), που γίνεται λάστιχο ανάμεσα σε όσα κάνει και όσα προσπαθεί να κρύψει και στα εξαιρετικά κοστούμια (Miltos), που, στιγμές στιγμές, κλέβουν την… παράσταση.

(ΟΛΓΑ ΣΕΛΛΑ 28/11/17 – https://artplay.gr)

Η ομάδα των ανθρώπων της τέχνης του θεάτρου που αναλαμβάνει την ευθύνη της επένδυσης, την μονόπρακτη θεατρική επαλήθευση των οιωνών του διαρκούς παρόντος στο θεατρικό κοινό της Αθήνας, είναι αποφασισμένη να τα καταφέρει, δηλώνει δεσμευμένη της ανάγκης να τα καταφέρει. Στο θέατρο του Νέου Κόσμου, η σοβαρή “προφητεία”, η έγκαιρη επαλήθευση των οιωνών του παρόντος στο όνομα της συνείδησης του “νέου κόσμου” που προαναγγέλλουν, δοκιμάζει τα όρια επιρροής της προτείνοντας ένα σχετικό τελετουργικό δίκαιο – ένα “κάτι” απλό και ξεκάθαρο – που στο ελάχιστο δεν προκαταβάλλει ή επιβάλλει. Απλά και μόνο, όπως πρέπει στη θεατρική συμπυκνωμένη σοφία, υποβάλλει.

egomiocy.blogspot.gr, 16/4/15

 

Η παράσταση που έχει σκηνοθετήσει ο Δημήτρης Μυλωνάς αποκαλύπτει αυτόν τον ζοφερό κόσμο με ένταση και χιούμορ. Οι διάλογοι έχουν επίγνωση των σημερινών ορίων στην επικοινωνία των ανθρώπων, αποκαλύπτουν μεγεθυσμένες καταστάσεις που μας είναι βέβαια οικείες. Αλλά η παραμόρφωσή τους, η μεγέθυνσή τους αφήνουν περισσότερο χώρο στη σκέψη.

Παναγιώτης Φραντζής, 20/4/15

 

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά είναι αναζωογονητική μέσα στη μανία της για επανάληψη. Δύο καρέκλες και τέσσερις τοίχοι, όλα από ξύλο, μετακινούνται συνεχώς και καταδεικνύουν τις αποστάσεις που υπάρχουν ανάμεσα στους τρεις χαρακτήρες, όπως επίσης και το πόσο περιχαρακωμένες από τους ίδιους τους εαυτούς τους είναι οι ζωές τους.

Γιάννης Μόσχος, clickatlife.gr, 23/4/15

 

Η παράσταση συναντιέται επιτυχώς με τον προβληματισμό του συγγραφέα και δεν είναι άπορος συναισθημάτων. Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά, βγάζει το λυγμό των εξαπατηθέντων πρώτα από τον εαυτό τους θυμάτων και μετά από το πολιτικό σύστημα. Βγάζει πολεμικές ιαχές, ανάπηρες κι απονεκρωμένες λέξεις που έσβησαν την μνήμη για να πονάει περισσότερο. Φωνάζει την ανησυχία, το φόβο που θεμελιώνει τα ερείπια του αστυνομευμένου και του αστυνομεύοντος.

Χαρά Κιούση, newsbeast.gr, 9/5/15

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά φώτισε ξεκάθαρε τις σκοτεινές πτυχές των χαρακτήρων και έδειξε στους ηθοποιούς το δρόμο της δικής τους δημιουργίας. Όπως πρέπει να ενεργεί κάθε σκηνοθέτης δηλαδή.

Κωνσταντίνος Πλατής, theatromania.gr, 22/10/15

 

Η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά είναι το κοίταγμα ενός νέου ανθρώπου. Είναι γρήγορη, εντατική, σχεδόν άγρια. Η απόφασή του να συνυπάρχουν οι ρόλοι καθ’ όλη την παράσταση έχει ασφαλώς νόημα, δημιουργεί όμως κάποια σκηνική θολούρα. Δεν πειράζει. Στο τέλος, το συναρπαστικό εύρημα της διάσπασης του σπιτιού διαλύει κάθε δισταγμό για την επιλογή του.

Γρηγόρης Ιωαννίδης, Εφημερίδα των Συντακτών, 19/10/15

 

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Μυλωνάς εκμεταλλεύτηκε με ευφάνταστο τρόπο τις πολλές ιστορίες των προσώπων του έργου…η παράσταση του, θίγει θέματα επίκαιρα με πικρό χιούμορ. Και θυμίζει στον καθένα διάφορα.

Όλγα Σελλά, Η Καθημερινή, 23/10/15

 

Στην παράσταση της Νέας Σκηνής, ο Δημήτρης Μυλωνάς στρίμωξε σε 25τ.μ. όλους τους χώρους δράσης του έργου…Θύτες και θύματα μαζί, ματαιωμένες υπάρξεις, ηττημένοι της κοινωνίας και της ζωής τους, άνθρωποι που ελπίζουν χωρίς προοπτική. Κι αυτό το τόνισε ο σκηνοθέτης αφήνοντας την παράσταση να ακολουθήσει τους φυσικούς της ρυθμούς, και τους ήρωες να σκιαγραφήσουν την περσόνα τους.

Μυρτώ Λοβέρδου, Τα Νέα, 22/10/15

 

Πρόκειται για μία από τις πιο σύγχρονες ματιές που θα δούμε φέτος στο θέατρο και το συστήνουμε ανεπιφύλακτα, γιατί δεν είναι απλά μία ιστορία της διπλανής πόρτας. Πρόκειται για την ιστορία του καθενός από εμάς ξεχωριστά και συγχρόνως μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Τζωρτζίνα Σταματάκου, neolaia.gr, 24/10/15

Ο Δημήτρης Μυλωνάς έκανε μια εξαιρετική σκηνοθετική δουλειά πάνω στον Τσέχωφ, καίρια, αντικειμενική, ρεαλιστική. Εξελίσσεται σε έναν ικανότατο σκηνοθέτη με άποψη και πλούτο ιδεών που έχει πολλά ακόμη να καταθέσει στο θέατρό μας.

Ειρήνη Αιβαλιώτου, catisart.gr, 24/11/15

 

O Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθέτησε δημιουργικά, περιλαμβάνοντας στο σύνολο της παράστασης πολύ από το κωμικό ταλέντο των ηθοποιών του και το γλυκύπικρο της γραφής του σπουδαίου ρώσου δραματουργού. Στάσιμα και χορικά καθ΄ όλη τη διάρκεια της παράστασης, με στοιχεία καμπαρέ, επιθεώρησης, μιούζικαλ και μελοδράματος, στοιχεία πολεμικών τεχνών καθώς και αρκετής μουσικής επί σκηνής.

Aριάδνη Καναβάκη, kulturospoupa.gr, 24/11/15

 

Μια πολυδιάστατη παράσταση με πολλές αναφορές και ένα μπλέξιμο διαφόρων ιδεών ως προς την απόδοση των έργων του Τσέχωφ επί σκηνής. Μια παράσταση που περνάει μέσα από την κλασική κατηγοριοποίηση του Ευρωπαϊκού θεάτρου, το μουσικό θέατρο, το θέατρο μορφών και τα σύνθετα θεάματα. Ένας συνδυασμός μέσω του οποίου ο Δημήτρης Μυλωνάς με τον Αλέξανδρo Αχτάρ, τη Μυρτώ Γκόνη, τον Πάρη Θωμόπουλο και τον Παναγιώτη Μπρατάκο δημιούργησαν ένα «μικρόκοσμο» του Τσέχωφ με μεγάλη αλήθεια.

Eλένη Μολφέτα, evart.gr, 2/12/15

 

Η παράσταση σφύζει από ζωή, ταλέντο, ταξίδι των ηθοποιών μέσα σε αυτό που κάνουν, μουσική (διφωνίες, τριφωνίες, τετραφωνίες, soli κτλ), ενέργεια που εκπέμπεται από τα τόσο δουλεμένα σώματα τους, υπέροχη κίνηση, παιχνίδι και πολλή δουλειάααα, που μαρτυρείται πίσω από αυτό που παρακολουθείς. Η παράσταση είναι μια αφορμή για να σπάσει η στερεότυπη εικόνα που έχουν πολλοί για τα έργα του Τσέχωφ: «Είναι βαριά!!». Οι ηθοποιοί βουτάνε με τόση όρεξη στο υλικό τους και αποδεικνύουν ότι το χιούμορ υπάρχει τόσο έντονο μέσα στο έργο του Τσέχωφ, όσο και στην καθημερινή μας ζωή (από την οποία και εμπνεύστηκε και δημιούργησε ο συγγραφέας). Μέσα στο χειρότερο κακό που μας συμβαίνει ελλοχεύει η πιο μεγάλη φάρσα! Έτσι λοιπόν, παρακολουθώντας αυτό το ταξίδι σκέφτεσαι (μοιραία), ταυτίζεσαι (ενδεχομένως), γελάς (όχι …χαχανίζεις), συγκινείσαι (από το πάθος τους) και απολαμβάνεις.

Bασίλης Ψυλλάς, sportvoice24.weebly.com, 7/12/15

 

Υπάρχει, βλέπετε, σκηνική ευγένεια και, μαζί, η άγουρη χάρη της νιότης, η επικοινωνιακή ευστροφία και το μεταδοτικό κέφι ενός τετραμελούς θιάσου που αλλάζει, με μιαν ανάσα, ρόλους και ήθη… Υπάρχει, βέβαια, και «κάτι» πέρα από το ταλέντο του θιάσου ή την ευρηματική σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά, ο οποίος εμβαπτίζει υφολογικά τον τσεχοφικό ρεαλισμό στο μαγγανοπήγαδο του σουρεαλισμού δίχως να φτάνει στα άκρα αλλά και δίχως να προδίδει το ευγενές περιεχόμενο.

Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα, 11/12/15

 

Η δουλειά που έχουν κάνει σε κίνηση, τραγούδι, συντονισμό, αλλά και ερμηνεία στις δραματικές και πικρές στιγμές του έργου είναι εμφανής από τα πρώτα λεπτά. Το συγκινησιακό φορτίο που περνούν στο θεατή αυτές οι στιγμές, αλλά και το κέφι και η ζωντάνια τους, με κάνει να θεωρώ ότι η ομάδα αυτή έχει μέλλον, τόσο ομαδικό, όσο και ατομικό, αρκεί να συνεχίσουν με την ίδια ένταση και πάθος. Υπηρέτησαν το όραμά τους και την αποστολή τους στην παράσταση με συνέπεια και συνέχεια και αυθόρμητο κέφι.

Γιώργος Χριστόπουλος, onlytheater.gr, 15/12/15

Ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθετεί την διαφθορά και την ηθική κατρακύλα εν εξελίξει -όπως η πτώση σε μια σκάλα – με ύφος σκωπτικό και φαινομενικά αθώο, απογυμνώνοντας με τον σκηνοθετικό του αγέρα την αυθάδεια, την σήψη αλλά και την τραγικότητα ανεκπλήρωτων και ευνουχισμένων προσδοκιών. Η επιτυχής διανομή των ρόλων καθιστά ρωμαλέα την παραστασιμότητα των χαρακτήρων των ηρώων.

Χαρά Κιούση, newsbeast.gr, 9/3/15

 

Ο κύριος Μυλωνάς δημιούργησε μια απολαυστική παράσταση, κουρντισμένη με τέτοιον τρόπο που απογείωσε την πετυχημένη αυτή δραματική κωμωδία…Το κοινό έφερε στη σκηνή πολλές φορές τους ερμηνευτές, κραυγάζοντας «μπράβο» και τα συγχαρητήρια συνεχίστηκαν στα καμαρίνια λίγο μετά το τέλος.

Νίκος Μπατσικανής, palmografos.com, 17/3/15

 

Ο Δημήτρης Μυλωνάς εξελίσσεται σε έναν ικανό και εμπνευσμένο σκηνοθέτη. Βρίσκει τον τρόπο να ισορροπήσει το υλικό του, κάνοντας τους απαραίτητους ελιγμούς και παίρνοντας τις απαραίτητες ελευθερίες. Αυτή η πολυπλοκότητα της σκηνοθεσίας του είναι που την κάνει γοητευτική. Όλοι οι συντελεστές δούλεψαν με την καρδιά και όχι μόνο με το μυαλό, προσπάθησαν έτσι ώστε ο θεατής να μπορεί να απολαύσει το έργο, και όχι απλώς να το κατανοήσει. Το «Διασκεδάζοντας με τον κύριο Σλόουν» είναι μια σπινθηροβόλα αλλά καθόλου αβαθής κωμωδία. Είναι ένα διασκεδαστικό έργο για σοβαρούς ανθρώπους και ουχί σοβαροφανείς. Στην παράσταση αυτή δεν θα πάτε μόνο για να γελάσετε αλλά και για να σκεφτείτε.

Ειρήνη Αιβαλιώτου, catisart.gr, 19/3/15

 

Η σκηνοθεσία ανέδειξε με εύγλωττο τρόπο τις «ακροβασίες» ενώ ταυτόχρονα κράτησε τις ισορροπίες ανάμεσα στα έντονα συναισθήματα και τις λογικές αποδείξεις. Οι ανατροπές και οι αναδρομές, οργανικά ενταγμένες στην παράσταση, δημιουργούσαν την έκπληξη χωρίς να ξενίζουν τους θεατές. Κερδίζει ακόμα και μια ομάδα δύσκολων θεατών: τους εφήβους.

(Νατάσα Μερκούρη 3/1/18 –  http://frear.gr/?p=20438)

 

Ένα θεατρικό έργο που διεισδύει στις ανθρώπινες σχέσεις αλλά και στην ανθρώπινη ψυχή. Ο Δημήτρης Μυλωνάς έστησε την παράσταση με σαφήνεια, καθαρότητα, δίνοντας έμφαση στους χαρακτήρες του έργου, συμπυκνώνοντας με λαμπρή λιτότητα το ιδεολογικό κέντρο βάρους του δράματος, αλλά και της παράστασης.
Η Ελεάννα Στραβοδήμου (Κάθριν) επωμίστηκε με εκπληκτικό έλεγχο εκφραστικών μέσων και με ακαταμάχητο μαγνητισμό τον απαιτητικό ρόλο της κόρης που παλεύει με τα θέλω και τα πρέπει. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης ( Ρόμπερτ) για ακόμη μια φορά με χειρουργική ακρίβεια απέδωσε απόλυτα τον ρόλο του ως ιδιοφυή αλλά ψυχικά διαταραγμένου μαθηματικού και πατέρα των δυο κοριτσιών. Η Άννα Ελεφάντη (Κλερ) εξαιρετική στο ρόλο της ως αδελφή της Κάθριν. Ο Χρήστος Καπενής (Χαλ) εξαιρετικός στο ρόλο του μαθηματικού .

(Από την θεατρολόγο Μαρινέλλα Φρουζάκη 1/1/18 – https://www.theatromania.gr/kritiki-gia-tin-parastasi-proof/)

 

Δυνατά συναισθήματα συγκίνησης, τρυφερότητας, στοργής και ευαισθησίας κυριαρχούν στο δραματικό ιστό αυτής της θεατρικής δουλειάς.
Ο Δημήτρης Μυλωνάς με κομψή και γειωμένη οπτική, στηριζόμενος στην εμπνευσμένη μετάφραση της Άννας Ελεφάντη, μας παραδίδει ένα καλλιτεχνικό σύνολο με πάθος, πνοή και ρυθμό, χρωματίζοντας τη γεωμετρία του έργου με αβανταδόρικο τρόπο.
Με τη βοήθεια των λειτουργικών σκηνικών/κοστουμιών της Αμαλίας Αντώνη, της μουσικής του Παύλου Κατσιβέλη, που συμπληρώνει την πράξη σαν μέρος της δραματουργίας και τους υπαινικτικούς φωτισμούς του Γιώργου Αγιαννίτη, ο σκηνοθέτης θεμελιώνει μία παράσταση, που δεν ανατρέπει, αλλά δικαιώνει τις προθέσεις της.
Μια δημιουργία δυνατή και πλούσια σε ιδέες, μηνύματα και πληθωρικές αισθήσεις, που αξίζει την προσοχή μας.

(Της Ζωής Τόλη 15/12/17 – https://www.enetpress.gr/κριτική-θεάτρου-proof-του-ντέιβιντ-όμπε/)

 

Η παράσταση, με βατήρα την ωραία μετάφραση της Άννας Ελεφάντη, είναι έξοχη, η σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά ευθύγραμμη και ευθύβολη, οδηγεί άσφαλτα χωρίς αμφιταλαντεύσεις στο λυτρωτικό τέλος, ενώ χτίζει παράλληλα με πρωτογενές “χωμάτινο” σωματικό υλικό, συναρπαστικούς ρόλους. Ο παλαίμαχος Χρήστος Βαλαβανίδης είναι πέρα από κάθε αμφιβολία ό,τι πιο καλό έχω δει τα τελευταία χρόνια στο θέατρο. Η Άννα Ελεφάντη παίρνει πάνω της με αυτοθυσία τον δυστοπικό ρόλο της “κακής αδερφής” (Κλερ ή Γκόνεριλ) και αριστεύει με μια λέξη. Η Ελεάνα Στραβοδήμου δίνει συγκλονιστικά, με εναλλαγές θερμών και ψυχρών τόνων, καίριες ριπές φωτός και σκότους την Κάθριν / Κορντέλια. Ενώ ο Χρήστος Καπενής διαπρέπει στον ρόλο του μεταιχμιακού, αμφιθυμικού Χαλ.

(Του Λέανδρου Πολενάκη 24/12/17 – http://www.avgi.gr/article/10971/8616636/e-chamene-apodeixe)

 

«Ο Δημήτρης Μυλωνάς δεν άφησε τίποτα να μην φανερωθεί και απλώς να πλανάται. Η σαφέστατη, μελετημένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια σκηνοθεσία του, δεν άφησε περιθώρια καμίας αμφισβήτησης. Μας εισήγαγε, με σαφήνεια στις αναφορές που ο Όμπερν που κάνει στο έργο του αυτό. Σε μια άλλη πραγματικότητα, την παράλληλη διάσταση που υπάρχει και υποβόσκει, στον έσω εαυτό ανθρώπων που κάθε άλλο παρά συνήθεις είναι.»

(Γιάννης Γαβρίλης – ΕΡΤ)

 

Στο Proof ο Δημήτρης Μυλωνάς στήνει μια παράσταση μεστή, δυνατή, ουσιαστική. Έσκυψε με το ίδιο ενδιαφέρον και στα 4 πρόσωπα του έργου πλάθοντας έτσι 4 χαρακτήρες ολοκληρωμένους, τρισδιάστατους. Υποδειγματικός ρυθμός, καλοδουλεμένες ερμηνείες, ατμόσφαιρα που δανείζεται της σκοτεινιά των filmnoir, εδώ πρέπει να αναφερθούμε στην εξαιρετική μουσική του Παύλου Κατσιβέλη αλλά και τα όμορφα σκηνικά της Αμαλίας Αντώνη και τα φώτα του Γιώργου Αγιαννίτη, όλα αυτά συντελούν στο να παρουσιάζεται στο Από Μηχανής Θέατρο μια παράσταση που συγκινεί, προβληματίζει, αφορά.

Έπη Τρίμη 19/12/17 για Athens24.gr

 

Τα πολύχρωμα, σκορπισμένα φύλλα του φθινοπώρου στην σκηνή μοιάζουν με τις σκόρπιες, χαοτικές σκέψεις των ηρώων και ταυτόχρονα χαρίζουν το χρώμα της παράστασης. Η έντιμη, ομαλή σκηνοθεσία του Δημήτρη Μυλωνά έδωσε χώρο στους ηθοποιούς να καταθέσουν αυθεντικές ερμηνείες.

(Γιώργος Επιτροπάκης 16/12/17 – https://www.greekaffair.gr/kritiki-theatrou-idame-proof-tou-david-auburn-sto-apo-michanis-theatro/)

 

Μέσα από ρεαλιστικές ερμηνείες οι ηθοποιοί μας μεταφέρουν στην εποχή και στο χώρο όπου διαδραματίζεται η ιστορία του έργου. Χωρίς πολλά σκηνικά και χωρίς υπερβολές στήνεται μια πολύ όμορφη και συγκινητική παράσταση.

(Χριστίνα Γεωργιάδη 18/12/17 – www.maxmag.gr/theatro/episimi-premiera-gia-tin-parastasi-proof-sto-apo-michanis-theatro/)

Ένας ύμνος της σχέσης κόρης πατέρα. Μία πολύ συγκινητική και ανθρώπινη παράσταση, που καταφέρνει να σε κρατήσει μιάμιση ώρα.

(Γράφει η Πόλλυ Μαρμαρινού – http://www.freshart24.gr/freshart-news/3934-to-www-freshart24-gr-eide-thn-parastash– )

Έργο, που κινείται σε γοργούς ρυθμούς, που αναδεικνύει το χιούμορ μέσα στην παραζάλη και στην απόγνωση των ηρώων, που παραπέμπει τους θεατές σε δικούς τους οικογενειακούς άλυτους λογαριασμούς. Ο Δημήτρης Μυλωνάς έστησε μια παράσταση με ρυθμό, σαφή, αναδεικνύοντας τους χαρακτήρες του έργου, τα όσα διακυβεύονται στις οικογένειες και στις ψυχές των ανθρώπων, με τρυφερότητα και με χιούμορ.

(ΟΛΓΑ ΣΕΛΛΑ 28/11/17 – https://artplay.gr/theatro/proof-mia-klironomia-charisma-alla-ke-efialtis)

 

Το έργο του Ντέιβιντ Όμπερν με τις λαμπρές θεατρικές δάφνες (βραβεία Πούλιτζερ και Τόνι) ανεβαίνει ως έργο δωματίου, με έναν Χρήστο Βαλαβανίδη μετρημένο και στιβαρό και την Ελεάνα Στραβοδήμου να σωματοποιεί την έννοια της μελαγχολίας. Η Κάθριν ζει στην αμερικανική επαρχία με τον πατέρα της, έναν ιδιοφυή και αναγνωρισμένο μαθηματικό, ο οποίος παλεύει­ με τη σχιζοφρένεια. Παρότι και η ίδια είναι κατά κοινή ομολογία ταλέντο στα μαθηματικά, έχει παρατήσει τις σπουδές για να αφιερωθεί στη φροντίδα του. Ο Ντέιβιντ Όμπερν μπλέκει το χθες με το σήμερα στην αφήγησή του (ο Ρόμπερτ είναι ζωντανός ή νεκρός;) και με έναν «εσωτερικό» τρόπο­ που συγκινεί μιλάει για την κοινή­ ζωή πατέρα και κόρης: οι δυο τους περνούν ώρες μαζί συζητώντας, δια­βάζοντας και λύνοντας μαθηματικές ασκήσεις… Όμως μέσα σε αυτήν την κανονικότητα κρύβεται­ ένας μεγάλος φόβος που στοιχειώ­νει την Κάθριν: μήπως, εκτός από το ταλέντο, έχει κληρονομήσει και την ψυχοσύνθεση του αγαπημένου της πατέρα, ο οποίος σε όλη του τη ζωή ακροβατούσε ανάμεσα στη μεγαλοφυΐα και την παράνοια; Μέχρι και το τελευταίο λεπτό του έργου το ερώτημα συνεχίζει να πλανάται, καταδικάζοντάς τη στην απελπισία κι εμάς στην περιέργεια για την προσωπικότητα αυτής της γυναίκας που παλεύει με τους φόβους και τις κρυφές της προσδοκίες. Η συνάντησή της με έναν παλιό φοιτητή­ του πατέρα της αλλά και με τη γιάπισσα αδερφή της, που επιστρέφει στο πατρικό, εντείνουν το στοιχείο του ψυχολογικού δράματος σε αυτό το απλά γραμμένο αλλά έξυπνο έργο για την ιδιοφυΐα και την παράνοια, για την πίστη και την εμπιστοσύνη ως προϋπόθεση των σχέσεων. Στο «Proof» («Απόδειξη») όλα αποδεικνύονται και όλα αμφισβητούνται. Ο Δημήτρης Μυλωνάς σκηνοθετεί με σοβαρότητα (τίποτα κραυγαλέο, τίποτα περιττό δεν υπάρχει στην παράστασή του), υποβάλλοντάς μας σιγά σιγά τη σκέψη πως όλοι ζητάμε –και δίνουμε με τη σειρά μας– αποδείξεις για τα προσωπικά, για τα ερωτικά, για τα οικογενειακά… Χειρίζεται τις δράσεις των τεσσάρων ηθοποιών λιτά και στατικά, στη γραμμή ενός στιλιζαρισμένου ρεαλισμού που απογειώνει τη θεατρικότητα βοηθούμενος από τους φωτισμούς του Γιώργου Αγιαννίτη και τα σκηνικά της Αμαλίας Αντώνης, η οποία έχει κάνει και τα κοστούμια. Κι ενώ επιμένει σε μια ατμόσφαιρα χαμηλών τόνων, μια υπόκωφη ένταση και μια διαρκώς αυξανόμενη συγκίνηση διατρέχουν την παράστασή του. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, παίζοντας με αυτοσυγκράτηση κι ευαισθησία, δίχως ποτέ να τονίσει την υποβόσκουσα τρέλα του Ρόμπερτ, δίνει σάρκα και οστά στον ωσεί παρόντα πατέρα, φαινομενικά τον πιο αδύναμο χαρακτήρα του θεατρικού έργου. Δίπλα του, η Ελεάννα Στραβοδήμου συγκινεί παίζοντας με ορμητικό πάθος την Κάθριν, ενώ ισορροπεί υπέροχα ανάμεσα στις αντιφάσεις του ταραγμένου μυαλού και του δια­λυμένου συναισθήματος της ηρωίδας της. Γοητευτικοί τόσο η Άννα Ελεφάντη στον ρόλο της Κλερ όσο και ο Χρήστος Καπενής σε αυτόν του Χαλ. ωστόσο η υπερεκφραστικότητα, στα όρια του γκροτέσκο, με την οποία έπαιζαν σε κάποιες σκηνές, άλλοτε πείθει για την αναγκαιότητά της και άλλοτε δίνει την αίσθηση της υπερβολής.

(Μαρία Κρύου – 25/01/2018 – http://www.athinorama.gr/theatre/article/proof_-2526339.html)