Αξύριστα Πηγούνια

Αξύριστα Πηγούνια

«Αξύριστα Πηγούνια»

Του Γιάννη Τσίρου

Το βραβευμένο θεατρικό έργο «Αξύριστα Πηγούνια» του Γιάννη Τσίρου («Άγριος Σπόρος», «Αόρατη ‘Ολγα», «Τα Μάτια Τέσσερα») το οποίο τιμήθηκε με το A΄ βραβείο νέου συγγραφέα το 2004, από το ΥΠΠΟ ανεβαίνει στο Από Μηχανής Θέατρο τον Νοέμβριο του 2019 σε σκηνοθεσία του Γιώργου Παλούμπη.

Το σημαντικό αυτό θεατρικό κείμενο, 13 χρόνια μετά το πρώτο του ανέβασμα* και πάνω από 20 μετά την πρώτη του γραφή, αποδεικνύεται πιο σύγχρονο και πιο επίκαιρο από ποτέ. Η ανθρώπινη εκμετάλλευση, η κατάσταση των μεταναστών, η σεξιστική αντιμετώπιση της γυναίκας, η οικονομική ανισότητα και οι σχέσεις εξουσίας – τα ζητήματα που θίγει το έργο – έχουν μάλλον διογκωθεί στις μέρες μας, παρά αμβλυνθεί. Τα «Αξύριστα Πηγούνια» έρχονται μετά από δέκα και πλέον χρόνια που η χώρα μας ζει καθοριστικές εξελίξεις για να προβληματίσουν και να συγκινήσουν σαν να μιλούν για το εδώ και το τώρα.

Πρεμιέρα: Τετάρτη 2 Νοεμβρίου  στο Από Μηχανής Θέατρο

Ημέρες και ώρες παραστάσεων : 

  • Τετάρτη και Κυριακή στις 21:30
  • Πέμπτη στις 21:00
  • Σάββατο στις 18:00 

25 Δεκεμβρίου 2019 δεν υπάρχει παράσταση και την 1 Ιανουαρίου 2020 η παράσταση θα γίνει  στις 18:00

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: 

Kανονικό: 15 €

Μειωμένο (Φοιτητικό/Ανέργων/ΑμεΑ/ Άνω των 65) : 12 €

Ατέλεια (Πέμπτη): 5 €

Διάρκεια: 90΄

*Το έργο έχει ξαναπαιχτεί με μεγάλη επιτυχία από το 2006 και για δύο σαιζόν στο Θέατρο «Πόρτα» σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαγεωργίου με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη, τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο και την Λαμπρινή Αγγελίδου.

«Από Μηχανής» Θέατρο, Ακαδήμου 13, τηλέφωνο: 210.5232097 www.amtheater.gr

Τα «Αξύριστα Πηγούνια» είναι ένα ρεαλιστικό, κοινωνικό δράμα με υπαρξιακές και ποιητικές προεκτάσεις. Μέσα από το χιούμορ και το έντονο σασπένς παρακολουθούμε χαρακτήρες «αληθινούς» και οικείους μας, με τις αδυναμίες, τις ενοχές, τη γοητεία, τη γελοιότητα, την τρυφερότητα καθώς και τη σκληρότητα τους. Τα μυστικά τους προοδευτικά αποκαλύπτονται και μαζί τους ξετυλίγεται κομμάτι κομμάτι το κουβάρι της ιστορίας μέχρι το καθηλωτικό φινάλε.

Πρόκειται για άντρες εγκλωβισμένους που ξεγυμνώνονται ψυχικά απέναντι στο αντικείμενο του πόθου τους, γίνονται θύτες μιας γυναίκας αλλά και θύματα της ίδιας τους της αντρικής φύσης. Ανίκανοι να διαχειριστούν το πάθος τους έρχονται σε επαφή με το κρυμμένο τρομακτικό τους πρόσωπο.

Ο σκηνοθέτης Γιώργος Παλούμπης ξανασυνεργάζεται με το συγγραφέα Γιάννη Τσίρο («Αόρατη Όλγα», Εθν. Θέατρο 2011) και με την εμπειρία του στο ανέβασμα σύγχρονων ρεαλιστικών ελληνικών έργων, επιχειρεί να δημιουργήσει τη συγκεκριμένη ιστορία επί σκηνής.

ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΡΓΟΥ

Τρεις άντρες, υπάλληλοι ενός νοσοκομείου, εργάζονται καθημερινά στην υπηρεσία τους στην υπόγεια πτέρυγα. Από τους πάνω ορόφους δέχονται και στη συνέχεια ταξινομούν, φροντίζουν και φυλάνε προσωρινά ανθρώπους που δεν κατάφεραν να επιζήσουν. Ακολουθούν μια ρουτίνα με τυπικές διαδικασίες. Απόψε όμως «έρχεται» μια γυναίκα να ταράξει τη νεκρή τους πραγματικότητα. Τα μυστικά, οι αποκαλύψεις και οι συγκρούσεις θα φέρουν στο φως τις αδυναμίες και τα ταπεινά τους ένστικτα. Ακολουθεί το έγκλημα, η εκδίκηση, η ενοχή και όταν φτάσει το πρωί δε θα είναι τίποτα ίδιο.

Διανομή:

  • Αντώνης Κρόμπας
  • Ηλίας Βαλάσης
  • Στέλιος Δημόπουλος
  • Μαρία Νεφέλη Δούκα 
  • Σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης      
  • Bοηθοί σκηνοθέτη: Βαγγέλης Πρασσάς και η Έλλη Τάφ
  • Σκηνικά/Κουστούμια: Νατάσα Παπαστεργίου
  • Σχεδιασμός Φωτισμών: Βασίλης Κλωτσοτήρας
  • Σχεδιασμός Ήχου: Αντρέας Μιχόπουλος
  • Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας 
  • Σχεδιασμός Γραφιστικών: Θωμάς Παπάζογλου 

 

“Η Άποψή μας για την παράσταση «Αξύριστα Πηγούνια» στο Από Μηχανής θεάτρο

Μια μαύρη κουρτίνα κρύβει τη σκηνή του Από Μηχανής θεάτρου. Τα φώτα σβήνουν. Μια ντισκομπάλα φωτίζει τον χώρο. Οι πρώτες νότες του Human της Sevdaliza συνοδεύουν την κίνηση της Μαρίας-Νεφέλης Δούκα. Το τραγούδι άκρως αισθησιακό, όπως και η ίδια η ολιγόλεπτη performance που ακολουθεί. «I am flesh, bones/I am skin, soul/I am human» ακούγεται από τα ηχεία και συνειδητοποιεί κανείς ότι το καθηλωτικό ερωτικό λίκνισμα εμπεριέχει αρκετό πόνο. Η έκφραση της Μ.Ν Δούκα είναι αυτή της γυναίκας που αναγκάζεται να γδυθεί μπροστά σε δεκάδες μάτια, όχι από ευχαρίστηση, μα από καθαρή ανάγκη. Και με μία απότομη κίνηση το νήμα κόβεται…

Με αφορμή το νεκρό σώμα μιας αλλοδαπής νεαρής «αγνώστων στοιχείων», παρακολουθούμε τρεις άντρες να ξεδιπλώνουν όλο τους τον σεξισμό και να απογυμνώνουν τον εαυτό και την αντρική τους «φύση» μπλεγμένοι μέσα στις σχέσεις εξουσίας που τους ορίζουν.

Η σκηνή φωτίζεται και ο θεατής βρίσκεται στο υπόγειο νεκροτομείο ενός νοσοκομείου. Η Νατάσα Παπαστεργίου έχει φτιάξει ένα υπέροχο και λειτουργικό σκηνικό. Γεμίζει αρμονικά το χώρο, ο οποίος αποπνέει την πνιγηρή ατμόσφαιρα που ταιριάζει σε ένα νεκροτομείο. Άπλετο φως και μια παγωμένη αίσθηση.

Ο Αντώνης Κρόμπας φοράει μια λευκή ποδιά και κάθεται στο γραφείο. Στο πρόσωπό του είναι χαραγμένο αυτό το μείγμα του «είμαι το αφεντικό» μαζί με την απέχθεια για όλα γύρω του. Ενσαρκώνει εξαιρετικά τον ρόλο του οικογενειάρχη, δημοσίου υπαλλήλου. Του ανθρώπου που νομίζει ότι είναι μεσαία τάξη, γιατί έχει μια θέση προϊσταμένου, μαζί με τον απαραίτητο σεξισμό που ξεχειλίζει από παντού. Παίζει καλά τον ρόλο του εξουσιαστή. Δεν διστάζει να δείξει ποιος έχει το πάνω χέρι, τόσο στις γυναίκες όσο και στους δύο συναδέλφους του. Μας κερδίζει ερμηνευτικά, καταφέρνοντας να γίνει αντιπαθής.

Ο Ηλίας Βαλάσης στέκεται πάνω από το φορείο με το νεκρό κορμί της. Το σώμα του ξεχειλίζει από αλκοόλ και τον πόνο της στασιμότητας. Είναι η επιτομή του εργάτη που, μην μπορώντας να κάνει αλλιώς, καταλήγει σε μια δουλειά που τον τρώει κάθε μέρα λίγο-λίγο. Δέχεται την βία της ανωτερότητας του προϊσταμένου του, που αν και χρόνια φίλοι δεν παύει να του θυμίζει ποιος έχει το πάνω χέρι. Αρνείται να δεχθεί ότι η κοπέλα είναι νεκρή, αλλά παράλληλα διστάζει να δεχθεί τις ευθύνες του. Καταφέρνει να μας κάνει να τον συμπονέσουμε και παράλληλα να σιχαθούμε για τον τρόπο που ενσαρκώνει το πρότυπο του λούμπεν άντρα εργάτη, για τον οποίο η γυναίκα παραμένει απλά ένα γυμνό σώμα.

Ο Στέλιος Δημόπουλος είναι ο πιτσιρικάς. Είναι εκείνος που οι δύο πιο «βαρβάτοι» άντρες δεν δίνουν τόση σημασία. Δεν απέχει πολύ από τη σαπίλα μέσα στην οποία και ο ίδιος αναγκάζεται να εργάζεται. Παράλληλα όμως, είναι αυτή η ερμηνεία που χρειάζεται ο θεατής για να ισορροπήσει λίγο.

Η σκηνοθετική ματιά του Γιώργου Παλουμπή μας φέρνει αντιμέτωπους με ένα εξουσιαστικό τρίγωνο. Τρεις άντρες, γύρω από το νεκρό κορμί μιας νεαρής στριπτιζέζ, στήνουν έναν αγώνα κυριαρχίας. Δεν βρίσκονται ποτέ και οι τρεις επί σκηνής, γεγονός που εντείνει τη σαπίλα που εμπεριέχεται τόσο στους ίδιους όσο και σε αυτή καθαυτή τη σχέση τους. Με τελικό αποτέλεσμα, ένα σκληρό έργο χωρίς βαλβίδα εκτόνωσης. Μια ρεαλιστική καθημερινότητα που για να την αντιμετωπίσουμε, πρέπει να δεχτούμε ότι υπάρχει γύρω μας.

Υπέροχες ερμηνείες. Σκληρό κείμενο, με την εγγύηση του Γ. Τσίρου. Και μια σκηνοθεσία που ταιριάζει απόλυτα σε ένα σύγχρονο ρεαλιστικό κείμενο.”

Της Συλβάννας Παπαιωάννου, 17/12/19 Quinta

ΥΛΙΚΟ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ